Sunnudagsmorgun

...myrkur...tenór í útvarpinu...í gegnum tóna tenórs og rauð og hvít ljós sé ég snjóvélar þeytandi snjónum út um allt svo flugvélarnar geti flutt Jón, Stellu, Guðrúnu, Magnús o.fl. til sinna ástvina...Kannski er Magnús eða Jón eða Guðmundur að fara að hitta sína heittelskuðu og getur vart beðið, hver mínúta er erfið án hennar, hver andardráttur, hvert augnablikk, hver snerting...hann hefur aldrei fundið slíkar tilfinningar í maganum og í hjartanu.
Hún ætlar að bíða eftir honum á vellinum, hann heldur að hann eigi að haga sér eins og bækur segja...en er svo viss um að hann geti það ekki, getur ekki horft á hana og haldið aftur af sér að hlaupa til hennar, kannski gengur hann hratt en ekki hægt, rólega og yfirvegað þegar ástin hans stendur þarna og bíður þess að hann taki hana í fang sér...hver mínúta er svo mikilvæg, svo ljúf, svo Yndisleg, svo full af gleði og mikilvægi þess að vera þar á þeirri mínútu...